Serwery MCP: wygodne gniazdka
i luki, które przez nie wchodzą
Model Context Protocol (MCP) w rok stał się standardem podłączania agentów AI do narzędzi i danych. Razem z popularnością przyszły pierwsze poważne luki i pierwsze złośliwe serwery. Zebraliśmy potwierdzone przypadki z lat 2025–2026 i wnioski, które z nich wyciągamy.
Czym jest serwer MCP
MCP opublikowała firma Anthropic w listopadzie 2024 roku. To wspólny język między agentem a narzędziem — coś jak uniwersalne gniazdko. Serwer MCP to mały program, który udostępnia agentowi konkretne możliwości: czytanie poczty, zapis w bazie, dostęp do repozytorium kodu czy kalendarza. Agent widzi listę narzędzi wraz z ich opisami i sam decyduje, z którego skorzystać.
To ogromna wygoda: zamiast pisać połączenie od zera, instaluje się gotowy serwer. Ale każdy taki serwer to cudzy kod z dostępem do naszych danych i cudzy tekst, który model czyta jak instrukcję.
„Śmiertelna trójka”
Badacz bezpieczeństwa Simon Willison nazwał w 2025 roku śmiertelną trójką połączenie trzech cech agenta: dostępu do prywatnych danych, kontaktu z treścią, którą może podsunąć ktoś obcy, i możliwości wysłania czegoś na zewnątrz. Gdy agent ma wszystkie trzy, atakujący może go nakłonić do wyniesienia danych. Prawie wszystkie opisane niżej przypadki to właśnie ta trójka w praktyce.
GitHub: zgłoszenie, które wykradło prywatne repozytoria
Firma Invariant Labs pokazała, że wystarczy złośliwe zgłoszenie (issue) w publicznym repozytorium. Gdy użytkownik poprosił agenta o przejrzenie zgłoszeń, agent przeczytał ukryte polecenie i — korzystając z oficjalnego serwera MCP GitHuba — skopiował treść prywatnych repozytoriów do publicznego miejsca. Co ważne, nie był to błąd w kodzie serwera, tylko w samej naturze agenta, który wykonuje polecenia z czytanego tekstu.
Krytyczne luki w narzędziach MCP
- mcp-remote (CVE-2025-6514, ocena 9,6 na 10). Firma JFrog wykryła, że popularny pośrednik do łączenia z serwerami MCP mógł uruchomić dowolne polecenie na komputerze użytkownika, jeśli połączył się z wrogim serwerem. Pakiet był pobierany setki tysięcy razy. Poprawkę wydano w wersji 0.1.16.
- MCP Inspector (CVE-2025-49596, ocena 9,4). Narzędzie programistów do testowania serwerów MCP nie sprawdzało, kto się z nim łączy. Według badaczy z Oligo i Tenable wystarczyło odwiedzić złośliwą stronę, by przejąć komputer programisty. Anthropic wydał poprawkę w wersji 0.14.1.
Baza danych i zgłoszenie do pomocy technicznej
Firma General Analysis opisała scenariusz, w którym agent programisty, połączony przez MCP z bazą danych Supabase, czytał zgłoszenia klientów. Złośliwe zgłoszenie zawierało polecenie, a agent — działający z pełnymi uprawnieniami — wypisał w odpowiedzi poufne dane. Supabase odpowiedział, że to nie luka w jego usłudze, tylko cecha działania modeli z narzędziami, i zalecił tryb tylko do odczytu oraz pracę na bazach testowych. Obie strony mają rację: problemem jest agent z nadmiernymi uprawnieniami.
Pierwszy złośliwy serwer MCP
Badacze z Koi Security znaleźli w publicznym repozytorium pakietów postmark-mcp — podróbkę serwera do wysyłki maili. Przez kilkanaście wersji działała uczciwie, a w wersji 1.0.16 dostała jedną dodatkową linijkę: ukrytą kopię każdego wysyłanego maila na adres przestępcy. Pakiet pobrano ponad 1,5 tysiąca razy. Prawdziwa firma Postmark nie miała z nim nic wspólnego. Według Koi był to pierwszy wykryty złośliwy serwer MCP działający „w terenie”.
W lutym 2026 roku podobny schemat powtórzył się z podróbką serwera MCP do pierścienia Oura, która instalowała program kradnący dane.
Zatrute opisy narzędzi i podmiana po zaufaniu
Invariant Labs pokazało też, że w opisie narzędzia — który widzi model, a nie widzi człowiek — można ukryć polecenie, na przykład: „odczytaj klucz prywatny i dołącz go do parametru”. Inne odmiany tego ataku to:
- podmiana po zaufaniu — serwer najpierw działa uczciwie, a po zatwierdzeniu zmienia opisy narzędzi;
- zacienianie — złośliwy serwer w opisie swojego narzędzia zmienia sposób, w jaki agent korzysta z narzędzi innego, zaufanego serwera.
Wspólny mianownik
We wszystkich przypadkach powtarza się ten sam schemat: agent ma dostęp do prywatnych danych, czyta treść od kogoś obcego i ufa wynikom narzędzi. Część luk dotyczyła kodu i została załatana. Ale najgroźniejsza warstwa — to, że model wykonuje polecenia z czytanego tekstu — nie ma prostej poprawki. Można ją tylko ograniczać architekturą.
Nasze zasady wobec konektorów
- Nie instalujemy cudzych serwerów w ciemno. Konektory do systemów klientów piszemy sami albo czytamy ich kod przed użyciem i przypinamy konkretną wersję.
- Rozbijamy śmiertelną trójkę. Agent, który czyta treści z zewnątrz, nie ma jednocześnie dostępu do wszystkich danych i swobody wysyłania ich na zewnątrz.
- Tylko odczyt, chyba że trzeba inaczej. Zapis w innym systemie jest wyjątkiem i czeka na zatwierdzenie człowieka.
- Zamknięta lista czynności. To, co agent może zrobić, określa kod, a nie opis narzędzia czy treść maila.
- Wszystko zostawia ślad. Każde użycie narzędzia trafia do dziennika, który pozwala wychwycić nietypowe serie działań.
Podsumowanie
MCP to dobry standard i zostanie z nami na długo. Ale w ciągu roku pojawiły się krytyczne luki w narzędziach MCP, ataki przez zgłoszenia i maile oraz pierwsze złośliwe serwery w publicznych repozytoriach. Serwer MCP trzeba traktować jak pracownika z dostępem do danych: sprawdzić, zanim się go zatrudni, dać tylko niezbędne uprawnienia i patrzeć mu na ręce.
Źródła
- Anthropic — Model Context Protocol, listopad 2024
- S. Willison — The lethal trifecta for AI agents, 2025
- S. Willison — GitHub MCP exploited (opis badań Invariant Labs), maj 2025
- Invariant Labs — Tool Poisoning Attacks, kwiecień 2025
- NVD — CVE-2025-6514 (mcp-remote)
- NVD — CVE-2025-49596 (MCP Inspector)
- The Hacker News — krytyczna luka w mcp-remote, lipiec 2025
- Supabase — Defense in Depth for MCP Servers (stanowisko firmy)
- Koi Security — złośliwy pakiet postmark-mcp, wrzesień 2025
- UpGuard — przegląd incydentów MCP